Bút I´m still standing!
Stond het vanmorgen in de krant? Heb ik het gemist in De Pers, Metro of Spits? Wees allen wat lief voor een zenuwachtige, gestresste eerstejaars studente Theaterwetenschap. Zorg dat haar bussen, treinen, metro´s op tijd rijden en aansluiten. Wanneer ze met haar gekneusde ribbetjes en te volle rugzak (want thermosfles thee, duizenden pennen, mp3-speler, mobiele telefoons, agenda, aantekeningenblok, studieboek, Labello, en vergeet-je-tandenborstel-niet) richting de sluitende deur komt sprinten, blijf dan nog even op haar wachten en zeg: ´Je bent er bijna.´
Mijn dag begon vroeg. Té vroeg. Ik kon de gedachte aan mijn eerste tentamen met geen mogelijkheid loslaten (of wilde ik dit niet?), het voornemen om heel vroeg mijn bedje in te kukelen was dan ook een loze. Na een lekkere douche-beurt kroop ik dan toch onder de wol, al herhalend: Je gaat het ´m gewoon flikken jongedame, heus, maak je niet zo druk. Lekker gaan slapen nu. Waarom komen er op zulke momenten de meest ´grandioze´ ideeën op? Ingevingen over dat te schrijven boek, of hoe je toekomstige toneelstuk er uit zal moeten zien? Een to-do list om U tegen te zeggen, komt het je bekend voor?
Awel, leer mij mijzelf kennen. Hoe dan ook, na alle hoeken van mijn matras gezien en gevoeld te hebben moet ik toch in een lichte staat van coma geraakt zijn. Hier schrok ik rond 4 uur uit wakker, om naar de wc te spurten voor een plas. Buiten stortregende het; een goed of slecht voorteken van de beginnende dag? Nog maar even niet aan denken, hoofd onder de dekens en de gedachtestroom flink blokkeren.
Om kwart voor zes werd ik getrakteerd op een waar concert van de nodige en overbodige toeters en bellen die mijn mobiele telefoon weet uit te brengen. Hup, eruit! Snel mijn tas volproppen, theewater koken, een pets koud water in mijn gezicht, een dik vest aantrekken en off we go! Zo snel als mijn beentjes mij dragen konden, de slaap ondertussen uit mijn ooghoeken wrijvende, ging ik richting bushalte. Maar, oh-oh! Daar kwam de bus al aan, véél te vroeg. (Ik was juist eens flink op tijd vertrokken zodat ik in ieder geval niet met mijn domme hoofd na 10 minuten zou merken dat de bus waar ik op stond te wachten echt niet meer lang zal komen.) Als een razende Donald Duck heb ik in de lucht staan springen, mijn armen wild om mij heen zwaaiend, hupsiehups. En weldra, de buschauffeur was zo´n engel om te stoppen en de deur voor mij te openen. Het voelde alsof de toegang tot de hemelpoort mij zojuist toegezegd was, die man kreeg een heel warm ´Héél erg bedankt´ over zich heen. Niet wetende dat ik deze bus, de eerste die vanuit mijn woonplaats richting onze hoofdstad vertrekt, echt móest halen om niet alle verdere aansluitingen te missen.
Ik zag het al helemaal gebeuren dat ik ergens vertraging op zou lopen en als malle Pietje veel te laat aan zal komen kakken, om vervolgens niet meer toegelaten te worden in de tentamenzaal. Anyhow, ik had de bus gehaald, de trein kwam ook keurig op tijd. Met De Pers in mijn handjes nam ik plaats. Nog even wat van de te leren stof overlezen? Of het advies er vooral niet meer naar te kijken ter harte nemen? Eerst maar even wat in de krant lezen, tot aan Den Bosch. Een Sudoku, Zweedse puzzel en overstap later besloot ik toch nog even een stukje theorie welke ik nooit eerder bekeken had tot mij te nemen. Maar oopsielafloeps, daar was de volgende overstap. Met een sprintje en een trein die gelukkig, evenals de trein waar ik zojuist uit gestapt was, vijf minuutjes vertraging had, jakkerde ik richting Amsterdam Bijlmer Arena. Een metroritje en babbel met een studiegenote later liep ik met mijn laarzen door de blubber te stampen, richting de tentamenzalen bij het AMC. Een jongen uit mijn studiegroep begon een opwekkend verhaal waarom de lift aldaar enkel stopt op de begane grond en de vierde verdieping. (Op de tussenliggende verdiepingen zijn de koelcellen waar overledenen tot rust komen, alvorens de grond of een urn in te gaan. Waarom er dan wel trappen zijn?) Een perfecte hulp bij het concentreren op waar ik mij gedurende twee uur mee bezig zal moeten houden: mijn eerste tentamen als universitair studente, brr.
´Natuurlijk´ was ik veel te vroeg aanwezig, ruim tijd voor een toiletbezoek, zenuwgepees met metgezellen en het zoeken van een mooi plaatsje in de véul te ruime zaal. Nine o´clock sharp werden de tentamenvragen uitgedeeld en kon het feest beginnen.
Meine Damen und Herren, waar ik zo bang voor was is niet gebeurd. Ik adem en leef nog! En wat een fijn gevoel om weer te studeren, te voelen waar ik het ook alweer voor doe. Even ´gezellig´ met zijn allen, haha. Nu is het met draaiende duimkes afwachten op het resultaat. Al heb ik genoeg om mij af te leiden; een te tikken recensie van het bezoek aan Sunset Boulevard met Sanne vorige week, een opdracht voor Europese Cultuurgeschiedenis (Anybody in for Spinoza?) of een bezoekje aan Dik en Ton vanavond bijvoorbeeld.
Awel, genoeg lettertjes for now. Respect als je de moeite genomen hebt je door deze blubsielon heen te wroeten.
(Dat vandaag de ergste BAD HAIR DAY- nee, ik heb ook een hekel aan caps lock, maar het moest even- in de geschiedenis van mijn 21jarige bestaan is, nemen we voor lief.)
Opvallend woord in de krant vandaag? ´KK´:
Stond het vanmorgen in de krant? Heb ik het gemist in De Pers, Metro of Spits? Wees allen wat lief voor een zenuwachtige, gestresste eerstejaars studente Theaterwetenschap. Zorg dat haar bussen, treinen, metro´s op tijd rijden en aansluiten. Wanneer ze met haar gekneusde ribbetjes en te volle rugzak (want thermosfles thee, duizenden pennen, mp3-speler, mobiele telefoons, agenda, aantekeningenblok, studieboek, Labello, en vergeet-je-tandenborstel-niet) richting de sluitende deur komt sprinten, blijf dan nog even op haar wachten en zeg: ´Je bent er bijna.´
Mijn dag begon vroeg. Té vroeg. Ik kon de gedachte aan mijn eerste tentamen met geen mogelijkheid loslaten (of wilde ik dit niet?), het voornemen om heel vroeg mijn bedje in te kukelen was dan ook een loze. Na een lekkere douche-beurt kroop ik dan toch onder de wol, al herhalend: Je gaat het ´m gewoon flikken jongedame, heus, maak je niet zo druk. Lekker gaan slapen nu. Waarom komen er op zulke momenten de meest ´grandioze´ ideeën op? Ingevingen over dat te schrijven boek, of hoe je toekomstige toneelstuk er uit zal moeten zien? Een to-do list om U tegen te zeggen, komt het je bekend voor?
Awel, leer mij mijzelf kennen. Hoe dan ook, na alle hoeken van mijn matras gezien en gevoeld te hebben moet ik toch in een lichte staat van coma geraakt zijn. Hier schrok ik rond 4 uur uit wakker, om naar de wc te spurten voor een plas. Buiten stortregende het; een goed of slecht voorteken van de beginnende dag? Nog maar even niet aan denken, hoofd onder de dekens en de gedachtestroom flink blokkeren.
Om kwart voor zes werd ik getrakteerd op een waar concert van de nodige en overbodige toeters en bellen die mijn mobiele telefoon weet uit te brengen. Hup, eruit! Snel mijn tas volproppen, theewater koken, een pets koud water in mijn gezicht, een dik vest aantrekken en off we go! Zo snel als mijn beentjes mij dragen konden, de slaap ondertussen uit mijn ooghoeken wrijvende, ging ik richting bushalte. Maar, oh-oh! Daar kwam de bus al aan, véél te vroeg. (Ik was juist eens flink op tijd vertrokken zodat ik in ieder geval niet met mijn domme hoofd na 10 minuten zou merken dat de bus waar ik op stond te wachten echt niet meer lang zal komen.) Als een razende Donald Duck heb ik in de lucht staan springen, mijn armen wild om mij heen zwaaiend, hupsiehups. En weldra, de buschauffeur was zo´n engel om te stoppen en de deur voor mij te openen. Het voelde alsof de toegang tot de hemelpoort mij zojuist toegezegd was, die man kreeg een heel warm ´Héél erg bedankt´ over zich heen. Niet wetende dat ik deze bus, de eerste die vanuit mijn woonplaats richting onze hoofdstad vertrekt, echt móest halen om niet alle verdere aansluitingen te missen.
Ik zag het al helemaal gebeuren dat ik ergens vertraging op zou lopen en als malle Pietje veel te laat aan zal komen kakken, om vervolgens niet meer toegelaten te worden in de tentamenzaal. Anyhow, ik had de bus gehaald, de trein kwam ook keurig op tijd. Met De Pers in mijn handjes nam ik plaats. Nog even wat van de te leren stof overlezen? Of het advies er vooral niet meer naar te kijken ter harte nemen? Eerst maar even wat in de krant lezen, tot aan Den Bosch. Een Sudoku, Zweedse puzzel en overstap later besloot ik toch nog even een stukje theorie welke ik nooit eerder bekeken had tot mij te nemen. Maar oopsielafloeps, daar was de volgende overstap. Met een sprintje en een trein die gelukkig, evenals de trein waar ik zojuist uit gestapt was, vijf minuutjes vertraging had, jakkerde ik richting Amsterdam Bijlmer Arena. Een metroritje en babbel met een studiegenote later liep ik met mijn laarzen door de blubber te stampen, richting de tentamenzalen bij het AMC. Een jongen uit mijn studiegroep begon een opwekkend verhaal waarom de lift aldaar enkel stopt op de begane grond en de vierde verdieping. (Op de tussenliggende verdiepingen zijn de koelcellen waar overledenen tot rust komen, alvorens de grond of een urn in te gaan. Waarom er dan wel trappen zijn?) Een perfecte hulp bij het concentreren op waar ik mij gedurende twee uur mee bezig zal moeten houden: mijn eerste tentamen als universitair studente, brr.
´Natuurlijk´ was ik veel te vroeg aanwezig, ruim tijd voor een toiletbezoek, zenuwgepees met metgezellen en het zoeken van een mooi plaatsje in de véul te ruime zaal. Nine o´clock sharp werden de tentamenvragen uitgedeeld en kon het feest beginnen.
Meine Damen und Herren, waar ik zo bang voor was is niet gebeurd. Ik adem en leef nog! En wat een fijn gevoel om weer te studeren, te voelen waar ik het ook alweer voor doe. Even ´gezellig´ met zijn allen, haha. Nu is het met draaiende duimkes afwachten op het resultaat. Al heb ik genoeg om mij af te leiden; een te tikken recensie van het bezoek aan Sunset Boulevard met Sanne vorige week, een opdracht voor Europese Cultuurgeschiedenis (Anybody in for Spinoza?) of een bezoekje aan Dik en Ton vanavond bijvoorbeeld.
Awel, genoeg lettertjes for now. Respect als je de moeite genomen hebt je door deze blubsielon heen te wroeten.
(Dat vandaag de ergste BAD HAIR DAY- nee, ik heb ook een hekel aan caps lock, maar het moest even- in de geschiedenis van mijn 21jarige bestaan is, nemen we voor lief.)
Opvallend woord in de krant vandaag? ´KK´:
2 opmerkingen:
Hee, ik heb ook Europese Cultuurgeschiedenis! Elke Dinsdag van 1500 tot 1745. (eigenlijk 1700?) Hoi ;) Ik studeer Kunstgeschiedenis en ik vind ECG léuk maar de colleges bijna niet te volgen, meestal snap ik er geen k van, zeg maar. Succes met je opdracht ;)
Wat schrijf je leuk en lang! Echt heel erg prettig om te lezen. Je hebt wel een daggie gehad, zeg. Rust maar lekker uit!
Een reactie posten