Nooit meer spruitjes

´Rode lippen. Já enne, witte tanden!´. Duidelijker kan het decor van ´Alfabet soep´ niet in woorden gevat worden. De jonge bezoekers hebben er zin in en zitten ongedurig op hun stoel te wiebelen, begint de voorstelling al? Het zaallicht dooft, de grote mond op het toneel wordt duidelijker zichtbaar, en dan...Gekrijs, geschreeuw, oh oh- wat gebeurt er? Van achter uit de zaal komt een zestal dansers naar beneden gerend, achternagezeten door een kok met een grote pan waar hij met zijn pollepel hard in slaat. Een kat en muis spel met absurde sprongen begint. Wegwezen jullie, afblijven!

´Alfabet soep´ gaat over de jonge Candy, een zoet meisje in een zuurstokroze jurkje dat dol is op snoep en lekkernijen. Een zak met spek en schuimpjes lijkt haast met haar hand vergroeid. Wanneer haar vader roept dat het etenstijd is, heeft Candy helemaal geen trek. Maar zonder avondeten, géén toetje. Candy is het beu. Ze weet zeker dat het anders kan en zegt: 'Ik weet dat er een land bestaat, ergens voorbij de regenboog, waar je nooit meer spruitjes hoeft te eten. Waar je toetjes mag eten, de hele dag door en zoveel als je wilt! Ik wil naar Toetjesland!´ En daar gaan we, op zoek naar het paradijs.

Onderweg, door een fantasierijke voedsel-wereld, vragen we aan iedereen of ze misschien de weg weten. Niet iedereen blijkt echter even behulpzaam. Candy loopt tijdens haar reis constant een zestal dansers tegen het soepele lijf. Nu weer in de vorm van hoppende konijnen, dan weer zijn ze een stel kaartende vrienden die een vreemde taal spreken en haar behandelen als een hondje. Candy mag niet meedoen, van de lekkere chippies snoepen, maar moet in de hoek op een stoel blijven zitten. Wat Candy ook probeert, het zestal lijkt een groep te vormen waar ze nooit deel van zal uitmaken.

En wanneer Candy denkt tóch iemand te kunnen vertrouwen, valt het vaak hard tegen. Meermalen lopen we de grote groene groentenman tegen het lijf. Hij pest Candy met wortels of steekt stiekem een zure citroen in haar mond, waarop ze haast stuiptrekkend op haar spitzen van het toneel afstuitert. En ojee, Candy belandt ook zelf nog in de kookpot! Wat een avontuur, zal ze ooit haar bestemming bereiken, of blijft het bij dromen en wordt het vanavond toch eerst een bord spruitjes?

Dat ´Alfabet soep´ een waar sprookje is, blijkt wel uit het gelukkige einde. Hoe kan het ook anders dan goed aflopen? Een huldiging tot koningin van Toetjesland kan toch zeker niet uitblijven. De dansvoorstelling is minder oppervlakkig dan de voorgaande regels doen klinken. Voor alle leeftijden zijn er lessen te herkennen; ´deel met anderen´ of ´niet zomaar met vreemden meegaan´. ´Alfabet soep´ zit vol humor en afwisseling. Door het gebruik van diverse dansstijlen word het verhaal levendig: klassiek ballet wordt afgewisseld met samba, rock and roll en sexy moves die in een striptease-show niet zouden misstaan. Het valt hier prima op zijn plek. De goed uitgekozen muziekfragmenten en slapstick-achtige wijze van vertonen maken het een compleet geheel.

Candy´s reis naar de bestemming waar zij over droomt – toetjesland – komt op fragmentarische wijze tot stand. Dit leidt er echter wel toe dat de aandacht van de jongste toeschouwers wat verslapt. Het advies dat dit stuk voor zes jaar en ouder geschikt is, mag dan ook zeker ter harte worden genomen. Op driekwart van de voorstelling klinkt er vanuit diverse hoeken ´Wanneer is het nu afgelopen?´ of ´Ik heb geen zin meer´. Gelukkig wordt er na een hard applaus, met een room-ijsje in de hand, enthousiast gezegd: ´Wat een leuke voorstelling!´

Alfabet soep door Meekers Uitgesproken dans, gezien op 14 dec. 2008 in het Chassé theater, Breda.