Thuis; waar het klopt.

Het exacte moment waarop ik mijn hart aan het theater verloren ben, kan ik mij al lang niet meer herinneren. Dat ik het voor altijd kwijt ben, tot de dag waarop ik (er) sterven zal, is mij echter wel duidelijk.

Het theater: mijn tweede huis. Of eerste?

Het theater, spiegel van mijn ziel. Waarin alles mogelijk is. Losse delen samenkomen; woorden, prachtige teksten, humor, beweging, de geur van inspiratie, leven, oude rommel en vers zweet. De plek waar ik kan ademen, maar af en toe ook bijna verzuip door hevige confrontatie.

Het theater, rood pluche. Zang, mime, professionele groepen en amateurtoneel. Moeite, inspanning, aandacht. Aandacht voor wie er op de bühne staat, maar evenzoveel voor wie de energie steekt in het kopen van een kaartje. Voor wie de rit volgt en uitzit, na afloop applaudisseert en -wellicht- met hernieuwde visie de wereld tegemoet treedt.

Het theater; ik ben er vaak te vinden. Afgelopen week werd ik bij de kassa zowaar ´herkend´: “Jij bent hier ook vaak, he?” Als ik zou willen(kunnen), kon men er een bedje spreiden voor mij. Ik zou iedere avond in een zaal kunnen zitten, om de podiumkunsten gade te slaan en hierover te berichten. Hoe heerlijk om zoveel werelden binnen te treden, mijn kader te vergroten. Met mijn loep bovenop stukken te mogen duiken en hierover te schrijven. Helaas is er meer in het leven, soms moet ik echt ´nee´ verkopen...

Vanavond ging het meisje weer richting de plek ´waar het allemaal gebeurt´. Ze sprak voor aanvang van de show haar ´buurmannen´ in de zaal aan. ´Wanneer zij haar kaartje gekocht had´ en ´of ze eerder iets van de artieste gezien had?´, werd er gevraagd. Vol enthousiasme begon ze te vertellen, waarop ze al snel tot stilte gemaand werd door het doven van het licht en het starten van een geluidsband.

Na afloop van een wervelende voorstelling – waarover later meer -, werd er om haar mening gevraagd. Ze had amper tijd gehad om deze te vormen, maar aangezien haar mondje vrijwel altijd sneller gaat dan haar hoofd...begon het al te stromen. Een waterval aan woorden – ja mannen, weet wie u aanspreekt.

Voor ze het wist stond ze al in de garderobe, terwijl ze haar mening over cabaretiers als Bert Visscher niet onder stoelen of banken schoof. (Zelfde kunstje, irritant, und so weiter.) Voor ze het wist werd ze uitgenodigd voor een drankje; de heren hadden wel door dat de jongedame nog lang niet uitgepraat was en wellicht iets interessants te melden had. Iets dat haar ego toch enigszins streelde. En haar weer deed bemerken dat sociaal zijn spannend, maar vooral heel erg leuk kan zijn. Zeker wanneer ze het doet op een plek waar haar hart harder bonkt en pompt dan elders. Helaas had het meisje er al een lange dag op zitten en was er een bus die liever niet gemist wilde worden. Vriendelijk bedankte ze, waarop er met een ´zonder bijbedoelingen hoor!´ nog een poging ondernomen werd haar over te halen mee te gaan naar de bar. Met een grote grijns zwaaide het meisje de heren gedag, haalde rap haar jas op en liep richting bus. Even vreesde dat de rakker al voorbij gereden was en ze een half uur zou moeten staan blauwbekken- maar op het moment dat de moed in haar groene leren laarzen wilde zakken, kwam het voertuig de hoek om.

Moe, maar zeer voldaan zwaaide ze met haar OV-kaart, nam plaats, spurtte thuis naar het toilet om haar blaas te legen en voelde zich ondertussen best tevreden met de persoon die ze (aan het worden) is.