Wat de reden is van zo een resoluut bijna-besluit? Wat deed mijn bloed kolken, tranen prikken, mijn rug nog meer trekken, mijn wangen gloeien? Mijn docente bleek een andere opvatting te hebben van de opdracht dan zoals deze voor alle eerstejaars is vastgesteld. Ze vind deze opdracht nogal saai en heeft flink aan de inhoud geknutseld, hetgeen mij niet duidelijk was. Braaf volgde ik de eindopdracht zoals ik deze op Blackboard aantrof. Ik weet niet of ik wellicht een toelichting gemist heb tijdens mijn afwezigheid (vanwege mijn gekneusde ribben of mijn rug). Hoe dan ook, al het werk dat ik tot dusver in mijn onderzoek gestoken had bleek zowaar nutteloos geweest te zijn.
Dat ik mijzelf een weekend lang opsloot. Een complete zoekgang uit´vocht´, hoorndol werd vanwege mijn lakse studiegenoot. (Waarom wist zij hier niets van? Waarom leunt ze zo op mij? Of laat ik op mij leunen?) Uren werk stak ik in iets wat retesaai en ontmoedigend is, maar wat nu eenmaal moest gebeuren. Ik sprak andere eerstejaars, die ook stoeiden. Samen voelden we ons minder alleen en verveeld. Maar na vijf minuten was het wel hoog tijd om weer verder te ploeteren.
Doodleuk werd mij medegedeeld dat ik het dus compleet ´fout´ gedaan had, dat ik dit toch had kunnen weten, dat dit toch duidelijk medegedeeld was? Erhm, kuch! Word ik nu gestraft omdat ik ijverig ben en ambitie heb? Omdat ik vooruit werk op groepsgenoten, welke gewoon nog geen steek uitgevoerd hebben en hier zodoende waarschijnlijk nog niet tegen aangelopen zijn? Let ik eens op mijn planning, verdeel ik netjes per dag wat ik wil doen, overleg ik...
Nutteloos. Gadverdamme, ik werd er even helemaal :# van. Eerder deze dag had ik een , best fijn, ´tutorgesprek´, met een docent welke ik nog niet eerder ontmoette. Een goede babbel, waarbij mij op het hart gedrukt werd toch vooral langs te komen wanneer ik ergens tegenaan liep. Naast het ´kennismaken´, keken we hoe mijn studie er een beetje uit zou (kunnen) zien. Welke richting ik op zou gaan. Al kan dit over een paar weken-maanden, etc., er natuurlijk alweer compleet anders uitzien. (Wat vinden jullie bij mij passen?)
Anyhow, uiteindelijk zijn we tot een compromis gekomen. We mogen ons onderzoek schriftelijk inleveren zoals we dit tot dusver uitgewerkt hebben. Onze presentatie volgende week dient echt er wel volgens de richtlijnen welke zij blijkbaar aan dit onderzoek gesteld heeft (en welke nergens terug te vinden zijn) plaats te vinden. Dit alles middels een gesprek na afloop van het college, waarbij ik gekscherend aan werd gekeken omdat ik dit durfde te vragen. Was het zo´n moeite om er wat extra werk in te steken? Erhm, in principe niet. Wel als je jezelf er half dood om stresst, er al uren werk in hebt zitten en dit alles bovendien erg ´alleen´. Mijn groepsgenoot wilde vooral snel weg, zouden we de docente niet kunnen mailen? Wat een onzin, alsof je dan nog enig recht van spreken hebt. Nee, dat vind ik (persoonlijk) nogal zwak. Of je bespreekt iets op dat moment, of niet. Achteraf ´zeuren´... Brr.
Hoe dan ook, de tranen heb ik weg weten te slikken, iets gebrabbeld onder het mom dat ik ´zo´n last van die kauutee-rug heb. (Niets van gelogen, vrijdag gelukkig endlich naar de fysiotherapeut.) Vervolgens was het tijd voor een proef-presentatie. Opgedeeld in groepjes van 4 gingen we aan de slag. Ik moet zeggen dat het mij best meeviel, ik vond het wel leuk. Eindelijk even praktisch aan de slag, zoals ik gewend ben vanuit het hbo. Feedback geven, zowel op lichaamshouding als inhoud. Awel, nu weer door. Er wacht een opdracht voor Europese Cultuurgeschiedenis. Onderzoeksvaardigheden kan de smoor even krijgen, dat komt dit weekend wel weer om de hoek kijken. Grmbl. Nog even doorzetten, dan zit ook dat weer in the pocket.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten